Służebniczki

Duchowość naszej rodziny zakonnej znajduje wyraz w specyficznym charyzmacie Zgromadzenia, którym służy ono Kościołowi i poszczególnym wiernym. Jest nim

radosna i pełna prostoty służba na wzór Chrystusa Sługi i Najświętszej Maryi Panny Służebnicy Pańskiej, zwłaszcza wychowywanie dzieci, pomoc najuboższym, a także pielęgnowanie chorych.

Konstytucje 12

Wzorem uległości wobec Ducha Świętego w procesie ustawicznego odwzorowywania w sobie postawy Jezusa Chrystusa, całkowicie oddanego sprawom Ojca (por. Łk 2, 49), jest dla sióstr główna Patronka Zgromadzenia – Bogarodzica Dziewica Niepokalanie Poczęta, która

przez wiarę bezwzględnie powierzyła siebie Bogu, a zarazem całkowicie poświęciła samą siebie, jako Służebnicę Pańską, Osobie i dziełu swojego Syna.

Konstytucje 10

Czystość, która jest „bramą” dla całego życia konsekrowanego i „najpiękniejszą ozdobą Służebniczek”, siostry cenić będą jako niezwykły dar łaski.

Siostry obierają dobrowolne ubóstwo, aby pełniej otworzyć się na miłość Ojca i upodobnić się do Chrystusa, „który będąc bogaty, dla nas stał się ubogim”.

Ewangeliczna rada posłuszeństwa, podejmowana jest w duchu wiary i miłości do naśladowania Chrystusa posłusznego aż do śmierci.

Duchowość maryjna bł. Edmunda Bojanowskiego wyraziła się w założeniu przez Niego Zgromadzenia. Dla służebniczek wszystkich pokoleń Maryja ma być Matką i wzorem. Siostry mają Ją kochać, czcić i naśladować w swym życiu oddanym całkowicie Bogu pamiętając, że bez Niej trudno byłoby żyć na świecie.

Założyciel przyodział swoje siostry w maryjne szaty. Nazwą, ubiorem, stylem życia, pracą i apostołowaniem, a także sposobem przeżywania świąt maryjnych i całą duchową formacją miały i mają ukazywać, że są własnością Maryi.

To szczególne posłannictwo obrazuje list bł. Edmunda do nowicjuszki, w którym z okazji obłóczyn napisał:

Widziałem was jeszcze w sukniach różnokolorowych, jak różnokolorowymi szatami przyodziewane są pola, łąki, kwiaty i cały świat, z którego wyszłyście. Dziś niebieskie sukienki wasze i białe welony ukazują, że nie światu, ale Niebieskiej Królowej służycie.

list do s. Karoliny Student, 30.08.1867 r.

Do dnia dzisiejszego za wzorem wskazanym przez Założyciela, ważniejsze wydarzenia w życiu Służebniczek, jak wstąpienie do Zgromadzenia, przyjęcie do postulatu, nowicjatu, śluby zakonne łączone są z maryjnymi świętami.

W formacji zakonnej służebniczek przykład Maryi dziewiczej Oblubienicy pomaga siostrom w codziennej służbie.

Za Jej wzorem Siostry uczą się kroczyć do Ojca za Chrystusem drogą dziecięctwa duchowego, zawierzając bezgranicznie Jego ojcowskiemu Miłosierdziu i Opatrzności.

FORMACJA STAŁA polega na ciągłym dążeniu do wzrostu duchowego, pogłębianiu wiedzy religijnej i uzupełnianiu kwalifikacji zawodowych, a także nabywaniu umiejętności przystosowywania się do zmieniających się warunków czasu i wynikających stąd nowych zadań, z zachowaniem wierności swemu powołaniu i charyzmatowi Zgromadzenia.

Działanie Ducha Świętego skłania siostry do troszczenia się o momenty modlitwy, milczenia i samotności oraz wytrwałej prośby o Boży dar mądrości pośród trudów każdego dnia.

Proces formacji trwa przez całe życie i zmierza do pełnego zjednoczenia się z Jezusem w wieczności.

S – Słowo Boże

Biblia jest dla nas ziemią, na której rośniemy, powietrzem, którym oddychamy, pokarmem, którym krzepimy naszą duchowość, jak Maryja.

Ł – Łaska Boża

Modlitwę rozumiemy jako czas przebywania z Panem, aby On mógł działać w nas, aby mógł wejść w nasze życie pełne rozproszeń i trosk, umocnić nas i prowadzić, aby całe nasze istnienie mogło naprawdę należeć do Niego.

U – Ubóstwo

Dzięki praktykowaniu ubóstwa możemy przeżywać w pełni nasze życie „ukryte z Chrystusem w Bogu” /Kol 3,3/ dla zbawienia świata, w duchu bezinteresowności i poświęcenia się sprawom, które nie cieszą się uznaniem ani poklaskiem.

Ż – Życie wspólne

Nasze życie wspólnotowe odpowiada pragnieniu Założyciela, aby odzwierciedlać życie Chrystusa Sługi i urzeczywistniać charyzmat służby kształtując swoje życie według wzoru pierwszej wspólnoty w Jerozolimie, dzieląc troski i nadzieje, modlitwę i działalność, pracę i dobra materialne. Fundamentem naszych wspólnot jest osoba Jezusa Chrystusa.

E – Eucharystia

Staramy się tak kształtować osobistą i wspólnotową potrzebę kultu eucharystycznego, byśmy za przykładem naszego Ojca Założyciela, nigdy nie żałowały czasu na spotkanie z Jezusem w adoracji, na kontemplację pełną wiary i gotowości wynagradzania wszelkich win i występków świata.

B – Bezinteresowność

Jesteśmy, podobnie jak Chrystus, powołane dla drugich: całkowicie ogarnięte miłością ku Ojcu i zupełnie oddane Chrystusowi w służbie zbawienia ludzi.

N – Nadzieja

Za przykładem bł. Ojca Założyciela – w Boskim Sercu Jezusa odnajdujemy źródło wielkiej miłości do Ojca i ludzi oraz czerpiemy z Niego moc, by kochać i służyć jak Chrystus. W szczególny sposób czcimy Najświętsze Serce Zbawiciela i szerzymy nabożeństwo ku Niemu.

I – Inni (dzieci, ubodzy, chorzy)

Pozostając wierne charyzmatowi Założyciela, za swój zasadniczy obowiązek apostolski uważamy pracę opiekuńczo-wychowawczą wśród dzieci, zwłaszcza w wieku przedszkolnym. Wychowujemy i nauczamy dzieci jako najdroższy skarb Pana Jezusa, wpajając w ich młode umysły i serca prawdziwe, gruntowne poznanie Chrystusa oraz gorącą i szczerą miłość Boga i bliźniego. Za wskazaniem Założyciela otaczamy opieką i troską ubogich i chorych starając się służyć “jakbyśmy samemu Jezusowi służyły”.

C – Czystość

Ślubowana przez nas czystość, jest wyrazem wiary i miłości, jest piękną ozdobą oraz przedmiotem wielkiej czujności i troski, bo „skarb ten w glinianych naczyniach nosimy”.

Z – Zaufanie Opatrzności

Świadome naszej ludzkiej słabości uciekamy się z ufnością do Bożego Miłosierdzia i Opatrzności zawierzając najpierw nasze braki i ograniczenia, byśmy następnie z radością, nadzieją i chrześcijańskim optymizmem potrafiły skutecznie apostołować w środowisku.

K – Kościół

Bł. Edmund uczył, że „Matka Kościół jest uzewnętrznionym, pełnym piękności dziełem Boga, które nas żywi i uczy w duchowym życiu”. Jedyną właściwą relacją służebniczki wobec Kościoła jest jej dziecięca postawa względem niego.

I – Immaculata, czyli Niepokalana

W Maryi Niepokalanej – Służebnicy Pańskiej szukamy cech prawdziwej służebniczki gotowej zawsze do pełnienia misji. Mamy być w Jej rękach narzędziem całkowicie Jej oddanym, zawsze pomagać w doprowadzeniu potrzebującego człowieka do spotkania z Chrystusem.